در پیش‌نویس چه آمده؟
طرح اصلاحی گروه سوسیالیست در بودجه ۲۰۲۷ مالیاتی بر جریان‌های داده دیجیتال پیشنهاد می‌کند. قاعده یک جمله است: ارائه‌دهندگان اینترنت گیگابایت‌های تحویل‌شده را می‌سنجند، مالیات ۰٫۰۵۵ یورو به ازای هر گیگابایت است. به گزارش ARCEP، سالانه ۲۰۰ میلیارد گیگابایت به فرانسه می‌رسد – نیمی از آن از گوگل، متا، آمازون، نتفلیکس و آکامای.
سقف مالیات: ۱۵ درصد درآمد فرانسوی یا ۲ درصد درآمد جهانی. از نظر محاسبه ۱۱ میلیارد یورو می‌شود، انتظار ۱۰ میلیارد است.
مجلس ملی فرانسه ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ طرح را تصویب کرد – ۱۱ موافق، ۱۰ مخالف، ۱۴ ممتنع. حالا نوبت خود بودجه است: بخش نخست ۳ نوامبر، بخش دوم و رأی نهایی ۱۷ نوامبر. تا آن زمان همه‌چیز می‌تواند تغییر کند یا حذف شود.
- نرخ
- ۰٫۰۵۵ یورو به ازای هر گیگابایت تحویل‌شده به خطوط ارتباطی در فرانسه (طرح اصلاحی I-1358 در لایحه بودجه ۲۰۲۷).
- سقف‌ها
- حداکثر ۱۵ درصد درآمد فرانسوی یا ۲ درصد درآمد جهانی ارائه‌دهنده.
- حجم ترافیک
- ۲۰۰ میلیارد گیگابایت در سال، برآورد ARCEP به استناد طرح؛ نیمی از آن بر گوگل، متا، آمازون، نتفلیکس و آکامای متمرکز است.
- درآمد انتظاری
- سالانه ۱۰ میلیارد یورو به گفته طرح‌نویسان. پیش از سقف‌ها، نرخ از نظر محاسبه حدود ۱۱ میلیارد یورو می‌دهد.
- رأی‌گیری
- تصویب در جلسه علنی مجلس ملی در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ با ۱۱ رأی در برابر ۱۰ و ۱۴ ممتنع. رأی‌گیری بودجه: ۳ و ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶.
چه کسی باید بپردازد؟
پرداخت‌کننده ارائه‌دهنده محتواست، نه ارائه‌دهنده اینترنت. ارائه‌دهندگان اینترنت ایستگاه اندازه‌گیری‌اند: گیگابایت‌ها را بی‌نام ثبت و فصلی گزارش می‌کنند. محتوا بررسی نمی‌شود. جزئیات فنی را فرمانی بعدی تعیین می‌کند.
ارائه‌دهنده محتوا کیست؟ طرح نمی‌گوید. هر شرکتی که با IP خود به فرانسه می‌فرستد مشمول است. ماجرای VideoLAN نتیجه را نشان می‌دهد: سازمان پشت VLC بار احتمالی خود را بیش از ۱ میلیون یورو در سال برآورد کرد. یک نماینده سوسیالیست در X گفت سقف‌ها اینجا اصلاً اعمال نمی‌شوند. اینکه سقف‌ها واقعاً غیرانتفاعی با درآمد ناچیز را معاف کنند، نامعلوم است. طرح پلتفرم‌های بزرگ را هدف می‌گیرد – اما چه کسی می‌پردازد را محدود نمی‌کند.
چه پرسش‌هایی باز مانده‌اند؟
اعداد کلیدی روشن‌اند. پنج پرسش باز مانده است:
- انتساب از طریق شبکه‌های غیرخودی. طرح به شبکه‌های توزیعی که محتوا را نزدیک کاربر ذخیره می‌کنند نیز می‌پردازد: حجم تحویل‌شده هنگام خروج از شبکه توزیع، تحویل‌شده شمرده می‌شود. تجهیزاتی که ارائه‌دهندگانی مانند نتفلیکس مستقیماً درون شبکه‌های ارائه‌دهنده اینترنت اجرا می‌کنند نیز در توضیح طرح صریحاً نام برده شده‌اند. آنچه باز است زنجیره آدرس‌های ابری اجاره‌ای است: وقتی ترافیک از آدرسی متعلق به سرویس ابری خارج می‌شود، چه کسی باید ارائه‌دهنده محتوای پشت آن را شناسایی و پاسخگو کند. جزئیات قرار است با فرمان تعیین شود.
- VPN و تونل‌ها. تونل، آدرس فرستادِ قابل‌مشاهده را به بهره‌بردار سرویس تونل منتقل می‌کند. اینکه آیا آن بهره‌بردار خودش ارائه‌دهنده محتوا شمرده شود، در طرح تنظیم نشده است. برای پخش جریانی این پدیده‌ای حاشیه‌ای می‌ماند؛ برای دانلود نرم‌افزار یک پرسش تعریفی واقعی است.
- درآمد به‌عنوان مبنای سقف. سقف‌ها به درآمد فرانسوی و درآمد جهانی گره خورده‌اند. انتساب دقیق درآمد فرانسوی یک گروه بین‌المللی یک مسئله مالیاتی جزئی است. انتساب درآمد از طریق شرکت‌های تابعه ملی در شرکت‌ها رایج و محل مناقشه است.
- خروج به‌جای پرداخت. ارائه‌دهندگان می‌توانند محتوا را برای بازه‌های IP فرانسه مسدود کنند. کاربران این الگو را از رسانه‌های آمریکایی پس از GDPR می‌شناسند. سرور آینه‌ای در خارج، تا زمانی که تحویل به کاربران در فرانسه ادامه دارد، پیوند مالیاتی را تغییر نمی‌دهد. مسدود کردن به کاربران فرانسوی ضربه می‌زند، نه به خزانه.
- اجرای مالیات بر ارائه‌دهندگان بدون نمایندگی. برای گروه‌های بدون مؤسسه فرانسوی، طرح رویه خودش را دارد: اوراق مالیاتی و مهلت پرداخت. اینکه اوراق علیه شرکت‌های بدون حضور در فرانسه قابل اجرا باشند باید مشخص شود. نمونه فرانسوی، مالیات خدمات دیجیتال ۲۰۱۹ است: آن مالیات برخورد تجاری با آمریکا برانگیخت، اما به گزارش وزارت دارایی واقعاً در ۲۰۲۱ حدود ۴۷۴ میلیون یورو، در ۲۰۲۲ حدود ۶۲۱ میلیون و در ۲۰۲۳ حدود ۶۸۰ میلیون یورو جمع کرد. پس از مذاکرات بین‌المللی درباره حداقل مالیات شرکتی، بقای آن محل بحث است.
این برای ارائه‌دهندگان چه معنایی دارد؟
این مالیات هنوز قانون نیست. طرح اصلاحی تصویب شده اما بودجه نه، و رأی‌گیری‌های ۳ و ۱۷ نوامبر روند را تعیین می‌کنند. با این حال جهت‌گیری جدی گرفتن دارد: ترافیک داده به‌عنوان پایه مالیاتی پیشگامی است که دولت‌های دیگر می‌توانند کپی کنند. هر کس محتوا به اروپا می‌فرستد باید بداند چه مقدار ترافیک از فرانسه می‌آید و از چه زیرساختی عبور می‌کند.
برای کار ما معنایش این است: قالب‌های ویدیویی و تصویری حجم داده دارند و فشرده‌سازی بهتر بار محاسباتی مالیات را کم می‌کند. اما تنها تا زمانی که مبلغ محاسبه‌شده زیر سقف بماند. تا وقتی قانون نشود، این یک متغیر محاسباتی است، نه واقعیت.
پرسش‌های رایج درباره مالیات اینترنت
آیا مالیات گیگابایتی تصویب شده؟
نه. مجلس ملی طرح اصلاحی I-1358 را در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ در جلسه علنی تصویب کرد. بودجه ۲۰۲۷ در ۳ و ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶ به رأی گذاشته می‌شود. تا آن زمان طرح می‌تواند تغییر کند یا حذف شود.
چه کسی باید مالیات بپردازد؟
ارائه‌دهندگان محتوایی که داده به خطوط ارتباطی در فرانسه می‌فرستند. ارائه‌دهندگان اینترنت فقط حجم را اندازه می‌گیرند و به اداره مالیات گزارش می‌دهند. طرح گروه هدف را بر اساس اندازه یا مدل کسب‌وکار محدود نمی‌کند.
هزینه هر دانلود چقدر می‌شود؟
نرخ پیش از اعمال سقف‌ها ۰٫۰۵۵ یورو به ازای هر گیگابایت است. یک دانلود ۱۰۰ گیگابایتی معادل ۵٫۵۰ یورو مالیات و یک فیلم ۴K دو ساعته با فرض ۱۴ گیگابایت حدود ۰٫۷۷ یورو می‌شود. اینکه ارائه‌دهندگان این مبالغ را به کاربران منتقل کنند، تصمیم خودشان است.
چرا از VLC و متن‌باز حرف می‌زنند؟
VideoLAN، سازمان پشت VLC و x264، بار احتمالی خود را بیش از ۱ میلیون یورو در سال برآورد می‌کند. یک نماینده مخالفت کرد و به سقف‌ها استناد کرد. این مناقشه تاری بودن طرح را نشان می‌دهد: پلتفرم‌های بزرگ را هدف می‌گیرد اما دایره پرداخت‌کنندگان را محدود نمی‌کند.
مالیات دیجیتال قبلی چه نتیجه‌ای داشت؟
فرانسه در ۲۰۱۹ مالیاتی بر درآمدهای دیجیتال شرکت‌های بزرگ وضع کرد. به گزارش وزارت دارایی فرانسه در ۲۰۲۱ حدود ۴۷۴ میلیون، در ۲۰۲۲ حدود ۶۲۱ میلیون و در ۲۰۲۳ حدود ۶۸۰ میلیون یورو جمع کرد. این مالیات برخورد تجاری با آمریکا برانگیخت و در موازی، OECD درباره حداقل مالیات شرکتی بین‌المللی مذاکره کرد. نمونه نشان می‌دهد: مالیات‌های دیجیتال ملی از نظر حقوقی کار می‌کنند، اما درآمدشان به محاسبه نظری نمی‌رسد.
منابع: طرح اصلاحی I-1358، مجلس ملی فرانسه (لایحه بودجه ۲۰۲۷) و سابقه رسمی رأی‌گیری ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ (هر دو بازدید ۱ نوامبر ۲۰۲۶)، VideoLAN در X، اکتبر ۲۰۲۶، گزارش آماری سالانه DGFiP نسخه ۲۰۲۳ (PDF، صفحه ۲۱)، heise online، ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶، Apollo News، ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶.
آیفون Duo: نمایشگر بیرونی که وب‌سایت ما را دگرگون کرد
آیفون Duo: چرا ۹:۱۶ به‌تنهایی دیگر صفحه را پر نمی‌کند
دیدگاه: در نهایت چه کسی می‌پردازد
به‌طور رسمی، ارائه‌دهنده می‌پردازد. ارزیابی ما: بار نهایتاً بر دوش کاربران در فرانسه می‌افتد. سه دلیل.
نخست: ۵٫۵ سنت به ازای هر گیگابایت برای ارائه‌دهندگان ویدیو هزینه هر واحد است. قابل انتقال است – از طریق قیمت اشتراک، بیت‌ریت پایین‌تر، تبلیغات بیشتر. کسی که تماشا می‌خواهد، تماشا می‌کند؛ تقاضا کشسان نیست. مالیاتی که از شرکت شروع می‌شود، در قیمت کاربر تمام می‌شود. یک فیلم ۴K معادل ۰٫۷۷ یورو است. این عددی انتزاعی نیست، یک قلم در محاسبه است.
دوم: هر کسی که نمی‌خواهد بپردازد، مسدود می‌کند. بستن بازه‌های IP فرانسه هزینه‌ای ندارد. آنگاه کاربر به محتوا نمی‌رسد و خزانه پولی نمی‌گیرد. VideoLAN این الگو را در خالص‌ترین شکل نشان می‌دهد: یا بیش از یک میلیون یورو در سال، یا عقب‌نشینی. در هر دو حالت کاربران فرانسه می‌پردازند – با دسترسی، نه با پول.
سوم: انتظار ۱۰ میلیارد یورو است. آخرین مالیات دیجیتال ملی در ۲۰۲۳ حدود ۶۸۰ میلیون یورو جمع کرد. یعنی ۱۵ برابر. میان این دو، دقیقاً مسئله‌هایی هستند که طرح حل نمی‌کند: انتساب از طریق آدرس‌های ابری، نقاط پایانی VPN، درآمدهای منتقل‌شده، اجرا بدون نمایندگی محلی.
مخاطبان مالیات حق انتخاب دارند: افزایش قیمت، مسدود کردن، شکایت، انتظار. کاربران ندارند. برای همین این طرح احتمالاً بی‌معناست – و با این حال می‌گیرد. دقیقاً همین الگو است.